Consent Mode v2: jak wdrożyć, żeby nie stracić danych

Czym jest Consent Mode v2 i czy musisz go mieć

Consent Mode to sposób, w jaki baner zgód przekazuje tagom Google (GA4, Google Ads, Floodlight) decyzję użytkownika. Wersja 2 obowiązuje w EOG od marca 2024 roku i dodała dwa nowe parametry. Google wymaga jej od reklamodawców, którzy mierzą konwersje i budują listy remarketingowe dla użytkowników z Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Bez niej tracisz remarketing i część funkcji pomiaru.

Baner przekazuje cztery zgody:

• analytics_storage: czy wolno zapisywać pliki cookie do analityki (GA4).
• ad_storage: czy wolno zapisywać pliki cookie reklamowe (Google Ads, Floodlight).
• ad_user_data: czy wolno wysyłać do Google dane użytkownika na potrzeby reklam, na przykład zaszyfrowany e-mail w konwersjach rozszerzonych. Nowy w wersji 2.
• ad_personalization: czy wolno używać danych do reklam personalizowanych, czyli remarketingu. Nowy w wersji 2.

Tryb podstawowy czy zaawansowany

Tryb zaawansowany odzyskuje więcej danych, bo Google dostaje od osób bez zgody przynajmniej sygnał, że była wizyta albo konwersja, i na tej podstawie szacuje resztę. Część prawników uważa jednak, że wysyłanie takich sygnałów przed zgodą wymaga wyraźnej informacji w polityce prywatności, a część wybiera tryb podstawowy. To decyzja do uzgodnienia z Twoim prawnikiem, nie z agencją.

Modelowanie w GA4 działa dopiero przy odpowiednim ruchu. Google podaje w dokumentacji minimalne progi dziennych zdarzeń od osób bez zgody i dziennych użytkowników ze zgodą, utrzymane przez kilka dni. Progi się zmieniają, aktualne znajdziesz w pomocy Google Analytics pod hasłem „modelowanie behawioralne”. Mały sklep może ich nie osiągnąć i wtedy tryb zaawansowany daje niewiele więcej niż podstawowy.

Ile kosztuje kampanie brak danych

Brak danych o konwersjach psuje coś więcej niż raport. Automatyczne ustalanie stawek w Google Ads optymalizuje na to, co widzi. Jeśli widzi mniej konwersji, uważa każdą za droższą.

Kampania z docelowym kosztem konwersji 60 zł przy widoczności 70 procent „widzi” 71 zł, więc obniża stawki i ogranicza ruch, choć naprawdę każda konwersja kosztuje 50 zł i mieści się w celu z dużym zapasem. Właściciel widzi spadek sprzedaży i słyszy, że „rynek się zmienił”. Dlatego poprawne wdrożenie zgód to warunek dobrze prowadzonych kampanii Google Ads, a nie formalność od prawnika.

Wdrożenie krok po kroku

1. 01Baner z dwoma równymi przyciskami. „Akceptuję” i „Odrzucam” na pierwszym ekranie, tak samo widoczne. Europejskie organy ochrony danych uznają ukrywanie odmowy w drugiej warstwie za naruszenie.
2. 02Stan domyślny przed jakimkolwiek tagiem. Wszystkie cztery zgody ustawione na „odmowa” (consent default) w kodzie strony powyżej kontenera Google Tag Managera albo przez szablon banera w GTM z wyzwalaczem inicjalizacji zgody.
3. 03Aktualizacja po kliknięciu. Po decyzji baner wysyła consent update dla wszystkich czterech parametrów, nie tylko dla dwóch starych.
4. 04Zapamiętanie wyboru. Przy każdym kolejnym wejściu zapisany wybór trafia do stanu domyślnego, zanim wyśle się pierwszy tag.
5. 05Tagi spoza Google. Piksel Meta, TikTok, Hotjar i podobne nie czytają Consent Mode same z siebie. W GTM trzeba im ustawić wymagane zgody w ustawieniach tagu albo uruchamiać je dopiero po zgodzie.
6. 06Konwersje rozszerzone. Zaszyfrowany e-mail z formularza albo zamówienia poprawia dopasowanie konwersji, ale wysyła się tylko przy zgodzie ad_user_data.
7. 07Test przed publikacją, opisany w ostatnim rozdziale.

Najczęstsze błędy

• Stan domyślny ustawiony za późno. Tag GA4 zdążył wysłać dane, zanim baner ustawił „odmowę”. To naruszenie, a dane i tak są niepełne.
• Baner aktualizuje tylko ad_storage i analytics_storage. Brak ad_user_data i ad_personalization Google traktuje jak brak zgody na reklamy, więc remarketing i konwersje rozszerzone przestają działać także u osób, które kliknęły „Akceptuję”.
• Dwa źródła zgód naraz. Wtyczka banera i ręczny kod w szablonie ustawiają sprzeczne wartości. Wygrywa ta, która wykona się później, i nikt nie wie, która to jest.
• Zaznaczona z góry zgoda albo baner, który znika po przewinięciu strony. Przewinięcie to nie zgoda.
• Przekonanie, że pomiar po stronie serwera omija zgody. Nie omija. Serwerowy GTM daje lepszą kontrolę nad tym, co i komu się wysyła, ale bez zgody nadal nie wolno wysyłać danych o osobie.

Jak sprawdzić, czy działa

Otwórz stronę w Google Tag Assistant i przejdź zakładkę Consent przed kliknięciem w baner i po nim. Przed kliknięciem wszystkie cztery zgody powinny mieć stan „odmowa”, po akceptacji „zgoda”, a po odrzuceniu nadal „odmowa”.

Drugi test, bez dodatkowych narzędzi: w przeglądarce otwórz narzędzia deweloperskie, zakładkę Sieć, i wpisz w filtr collect. W zapytaniach wysyłanych do Google Analytics jest parametr gcs. Wartość G100 oznacza odmowę dla ad_storage i analytics_storage, G111 zgodę na oba. Jeśli przed kliknięciem w baner widzisz G111 albo zapytanie w ogóle bez gcs, stan domyślny nie działa.

Trzeci test to Google Ads: przy działaniach konwersji widać diagnostykę trybu zgody. Jeśli Google zgłasza, że nie wykrywa sygnałów zgody z Twojej strony, remarketing i modelowanie nie działają, nawet jeśli baner wygląda dobrze.

Kiedy zgody działają, zostaje druga część pomiaru: czy GA4 liczy zamówienia zgodnie ze sklepem. To opisaliśmy w tekście GA4 pokazuje inne liczby niż sklep. Wdrożenie obu rzeczy naraz, razem z Conversions API dla kampanii Meta Ads, to zakres analityki i pomiaru po stronie serwera.